24.03 I Projekt wnętrz domu jednorodzinnego

Pierwsza moja wizyta na budowie odbyła się w momencie kiedy projekt przebudowy budynku był już opracowany, dom został całkowicie oczyszczony z istniejących tynków wewnętrznych, a ze stropów usunięto polepę i zostały same drewniane belki stropowe. Z parteru zatem było widać piętro przez przestrzenie między belkami, a jedynym „pełnym” elementem, spajającym obie kondygnacje były drewniane schody, o których później odbyliśmy na budowie sporo dyskusji z różnymi stolarzami o możliwościach ich uratowania i odrestaurowania. Ostatecznie schody zostały odnowione, a o ich przeszłości przypomina delikatne skrzypienie stopnic, które tylko potęgują urok tego miejsca. Modernistyczny budynek pochodzi z lat 30 XIX wieku i wg oryginalnej dokumentacji z zasobów Klientów został zaprojektowany przez Władysława Szmyta. Projektu przebudowy podjeli się się architekci Joanna Kaluba-Kobryńska i Paweł Kobryński, a moim zadaniem była architektura wnętrz. Nie obyło się jednak bez typowego dla procesu przebudowy budynków ciągłego wprowadzania zmian do dokumentacji technicznej wynikającej np. z korekt pomiarów lub „upychania” instalacji w istniejącą strukturę budynku. Bryła budynku choć prosta w formie skrywa od strony ogrodu elewację z zaokrąglonym narożnikami, dzięki czemu zarówno rzut salonu i głównej sypialni charakteryzuje się nietypowym układem, zwieńczonym zaobleniami. Klienci, którzy zamiast wyprowadzić się z miasta jak większość, postanowili do miasta powrócić z podmiejskiej aglomeracji. Codzienne dojazdy do pracy i szkoły zamienili na życie w dzielnicy, z której wszędzie mają blisko. Wnętrze domu utrzymane jest w spójnej palecie kolorystycznej i materiałowej. W projekcie wnętrz duży nacisk kładliśmy na zastosowanie materiałów naturalnych, dobrej jakości jak np. lite dębowe deski podłogowe czy kamień naturalny na blatach i stopniach. Większość mebli wykonana została z płyt fornirowanych z orzecha amerykańskiego, a pierwsze skrzypce gra fornir z czeczoty. Wnętrze cechuje też bogactwo tekstur oraz wzorów geometrycznych. W zabudowach meblowych pojawiają się ryflowane elementy w formie detali np. ryflowana noga od stołu, ryflowana maskownica czy fronty. W strefie wejścia zaprojektowałam podłogę z gorsecików warszawskich w kolorze bordowym, czarnym i beżowym. Deska parkietowa ułożona jest w kwadraty 78x78cm, każdy kwadrat złożony jest z 6 desek. Kwadraty obrócone są względem siebie o 90 stopni tworząc układ tzw. koszykowy, przypominający przeplatankę. Projekt wnętrz powstał dla Klientki świadomej, która bardzo dobrze wiedziała czego chciała. Od początki zachwyciła mnie jej kolekcja sztuki użytkowej, zarówno polskiej porcelany artystycznej z lat 60 tych, szkła Drostów czy współczesnej ceramiki jak np. wazon OKO Malwiny Konopackiej. Zabudowy meblowe strefy dziennej miały zatem eksponować zbiory domowników. Realizacja tego wnętrza był kontynuacją poszukiwań perełek polskiego i duńskiego designu. Wrażenie robi gra światła i przestronność pomieszczeń parteru, kuchnia jadalnia i salon są bowiem między sobą połączone. Otwór pomiędzy salonem a jadalnią został zaprojektowany przez architekta budynku w w 1935, a połączenie jadalni z kuchnią dopiero podczas aktualnej przebudowy. Właśnie ten pierwotny otwór w ścianie pomiędzy salonem a jadalnią postanowiłam wyeksponować poprzez fornirowaną opaskę otaczającą ściany i próg z kamienia Rosso Levanto. Opaska z płyty meblowej wystawiona jest obustronnie poza lico ściany, zapraszając użytkownika. Moim ulubionym pomieszczeniem w tym domu jest jadalnia, klientki – kuchnia. Kuchnia składa się z 3 modułów meblowych; asymetrycznej, zaoblonej wyspy kuchennej, ciągu niskich szafek kuchennych wzdłuż ściany z oknem i wysokiej zabudowy meblowej z forniru z czeczoty skrywającej małą podręczną spiżarnię. Drzwi do spiżarni ukryłam w wysokiej zabudowie, a po ich otwarciu widzimy kontynuację niskiej zabudowy podokiennej. W kuchni swoje miejsce znalazła kolekcja świeczników „Karolinka” Eryki Trzewik-Drost a nad wyspą kuchenną zaprojektowałam lampę pani Jurek.